“ผมว่ามันไม่ยุติธรรมเลยนะ ที่เช้านี้ผมต้องแบ่งความสนใจระหว่างอาหาร…กับคุณ” น้ำเสียงเมธต่ำและทุ้มราวกับกระซิบ ลมหายใจอุ่นเฉียดแก้มจนผิวเธอร้อนวูบ น้ำผึ้งเลิกคิ้วเล็กน้อย
“แล้วสุดท้าย…จะเลือกอะไรล่ะ?” เธอยิ้มบาง ริมฝีปากเขาเฉียดขอบแก้วในมือเธอราวจะจูบผ่านคริสตัล
“ผมขอเลือกทั้งคู่…แต่คุณน่าจะอร่อยกว่า” เมธเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นนท์เผยรอยยิ้ม ขณะที่นิ้วของเขากดตัวโน๊ตเพลงมันยังคงลื่นไหล แต่ทำนองกลับเปลี่ยนเป็นจังหวะขี้เล่นเล็กน้อย ราวกับเจ้าของปลายนิ้วกำลังหัวเราะอยู่ในใจ
“ถ้าจะจีบกันขนาดนั้น…” เสียงนนท์ดังขึ้นข้ามทำนองเพลง “…อย่างน้อยก็รอให้ผมเล่นเพลงจบก่อนเถอะ จะได้มีดนตรีประกอบฉากให้มันสมบูรณ์” นนท์เอ่ยบอก น้ำผึ้งหัวเราะในลำคอ เมธเหลือบตามองพี่ชายชายแล้วส่ายหัวเล็กน้อย
“เล่นต่อไปเถอะไอ้นนท์ เดี๋ยวกูคิดค่าลิขสิทธิ์ฉากนี้เป็นอาหารมื้อเย็น” เมธพูดติดตลก ก่อนที่เธอจะตอบอะไร เสียงฝีเท้าเปียกน้ำ
