พวกมันยังไม่เข็ดสินะ

บรรยากาศภายในวิลล่าหรูริมหน้าผาบนเกาะพยัคฆ์คำรามตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าพรั่นพรึง แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องผ่านบานกระจกใสเข้ามาทาบทับร่างเปลือยเปล่าของฝ้ายที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ หยดน้ำจากอ่างจากุซซี่ยังคงเกาะพราวตามผิวเนื้อนวลเนียนดูยั่วยวนพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องมองไม่วางตา แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากหน้าจอระบบคอมพิวเตอร์ข้างหัวเตียงกลับกะพริบถี่พร้อมเสียง ‘วี้ด... วี้ด...’ ที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "ชิ! พวกมันยังไม่เข็ดสินะ... กล้าดีเปรยหน้ามาถึงรังของกู!" เรืองสบถคำรามในลำคอ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนจากความหื่นกระหายเป็นความดุดันของนักล่าในชั่วพริบตา เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงพรางคว้ากางเกงยีนส์มาสวมอย่างรวดเร็ว มัดกล้ามแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักพยัคฆ์สั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหยิบเอา "โซ่ทองเหลืองเส้น