มึงอาจจะเกลียดที่กูโหดร้าย..แต่วันหนึ่งมึงจะกราบขอบคุณกู

กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจาง ๆ อบอวลอยู่ในบรรยากาศหนาหนักของห้องใต้ดินชั้นล่างสุดของเซฟเฮาส์ริมน้ำ แสงไฟจากหลอดนีออนเหนือเพดานกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงดัง 'หึ่ง...' น่ารำคาญใจราวกับเสียงแมลงวันที่รุมตอมซากศพ ร่างของริน มือสังหารหญิงฝีมือฉกาจถูกมัดมือโยงไว้กับโซ่เหล็กกล้ากลางห้อง สภาพของเธอสะบักสะบอมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ใบหน้าสวยคมบัดนี้บวมช้ำและเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงเข้มที่ไหลซึมมาจากหัวคิ้วที่แตกยับ แต่นัยน์ตาของเธอยังคงวาวโรจน์ด้วยความพยศและเกลียดชังที่ฝังลึก เรืองเดินนิ่ง ๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทางของมัจจุราชที่ไร้ซึ่งความปรานี มือหนากระชากแขนเรียวของฝ้ายที่ตัวสั่นเทาปานลูกนกตกน้ำเข้ามาด้วย เขาบังคับให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าข้างโต๊ะไม้ตัวยาวที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ประหลาดตา ทั้งคีมปากจระเข้ มีดผ่าตัดสแตนเลส และสายไฟขดใหญ่ที่ต่อพ่วงกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดเล