ท่ามกลางความเงียบสงัดของมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไพศาล เรือสำราญ ลอยลำอยู่อย่างสงบนิ่งประดุจวิมานลอยฟ้าที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
แสงไฟจากห้องพักสวีทชั้นบนสุดถูกหรี่ลงจนสลัวเหลือเพียงแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามา ทว่าเรืองกลับไม่ได้ต้องการเพียงแค่นั้น เขาจูงมือฝ้ายเดินออกไปยังระเบียงกว้างขวางส่วนตัวที่ยื่นออกไปสัมผัสกับกลิ่นอายของท้องทะเลลึก ลมกลางคืนพัดหอบเอาความเย็นเยือกมาปะทะผิวหน้า ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เกาะกุมมือเรียวไว้นั้นกลับทำให้ฝ้ายรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่าอยู่ในป้อมปราการใดๆ
เมื่อก้าวพ้นขอบประตูระเบียง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาฝ้ายถึงกับหยุดหายใจ ท้องฟ้าสีดำขลับที่ไร้ซึ่งเมฆหมอกและแสงไฟจากเมืองใหญ่บดบัง บัดนี้ดาษดื่นไปด้วยดวงดาวนับล้านดวงที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรพลอยที่ถูกโปรยไว้บนกำมะหยี่สีนิล แสงจากทางช้างเผือกทอดตัวเป็นทางยาวพาดผ่านฟากฟ้า สะท้อนลงบนผิวน้ำท
