บรรยากาศภายในเพนท์เฮาส์หรูที่เคยเป็นป้อมปราการที่ปลอดภัยที่สุด บัดนี้กลับกลายเป็นนรกบนดินที่เยือกเย็นปานขั้วโลก รินลดาจิกกลุ่มผมของฝ้ายขึ้นมาอย่างแรงจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาของอดีตเมียหลวงวาวโรจน์ไปด้วยความริษยาที่สั่งสมมานานปี เธอสะบัดมือตบเข้าที่ใบหน้าเนียนของฝ้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมุมปากของเด็กสาวมีเลือดซึมออกมา
"ฤทธิ์มากนักนะมึง! นึกว่าเรืองมันจะปกป้องมึงได้ตลอดไปเหรอ"
รินลดาคำรามพรางลากตัวฝ้ายที่พยายามขัดขืนสุดชีวิตไปทางประตูระเบียง
"มึงรู้ไหม... กว่ากูจะได้คีย์การ์ดห้องนี้มา กูต้องอ่อยลูกน้องมันกี่คน! แต่กูยอม... เพื่อที่จะได้เห็นหน้ามึงตอนที่มึงถูกคนทั้งประเทศตราหน้าว่าเป็นอีหน้าไม่อาย!"
"ฮือออ... ปล่อยฝ้ายไปเถอะคระ... ฝ้ายไม่เคยทำอะไรให้คุณรินเลย"
ฝ้ายสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงยืน เธอพยายามจะคว้าขอบโต๊ะไว้แต่ถูกลูกน้องของรินลดาที่แอบแฝงเข้ามาฉุดกร
