พวกมึงล้อมไว้

บรรยากาศหลังงานวัดจบลงด้วยความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัว ท้องทุ่งนาที่เคยเขียวขจีบัดนี้กลับถูกอาบด้วยแสงจันทร์สีเงินยวบยาบที่ดูเยือกเย็นผิดปกติ เรืองพาฝ้าย พ่อยอด และแม่ประคอง กลับมาถึงบ้านไม้หลังเก่าด้วยความระมัดระวังสูงสุด นัยน์ตาพยัคฆ์คอยกวาดมองไปรอบทิศทางผ่านความมืดมิด สัญชาตญาณฆาตกรในตัวเขาเริ่มกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ฝ้าย... พามันเข้าห้องนอนไปก่อนนะมึง ล็อคประตูให้แน่น ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไร ห้ามออกมาเด็ดขาด!" เรืองกระซิบสั่งเสียงเฉียบขาดขณะที่เท้าเพิ่งเหยียบขึ้นบันไดบ้าน "พี่เรืองคระ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคระ ทำไมหน้าพี่ดูน่ากลัวแบบนี้" ฝ้ายถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพรางกอดแขนสามีไว้แน่น "ไม่มีอะไรหรอกเมียจ๋า... พี่แค่จะลงไปตรวจเช็ครถนิหน่อยน่ะ เข้าไปเถอะนะมึง พี่รักมึงนะฝ้าย" เรืองกดจูบหนักๆ ที่หน้าผากฝ้ายก่อนจะผลักเธอเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เสี