แสงจันทร์นวลตาอาบไล้ไปทั่วท้องทุ่งนาสีทองที่พริ้วไหวตามสายลมเย็นยามดึกสงัด หลังจากงานเลี้ยงฉลองใหญ่จบลงด้วยความครื้นเครงและบารมีที่แผ่ขยายไปทั่วอำเภอ บ้านไม้ใต้ถุนสูงของพ่อยอดก็กลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าภายในห้องนอนไม้เก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกโมกข์ บรรยากาศกลับร้อนระอุประดุจมีกองไฟสุมอยู่กลางห้อง
เรืองในชุดผ้าขาวม้าผืนเดียวที่พันกายอย่างหลวมๆ เดินเข้าไปล็อคประตูห้องนอนเสียงดัง 'คลิก' นัยน์ตาพยัคฆ์วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน เขาจ้องมองร่างอ้อนแอ้นของฝ้ายที่นั่งเขินอายอยู่บนฟูกหนานุ่มในชุดกระโจมอกผ้าถุงสีหวาน ผิวขาวเนียนของเธอสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดดูนวลตาจนพยัคฆ์ร้ายแทบจะคลุ้มคลั่ง
"ฝ้ายจ๊ะ... มึงจำที่พ่อยอดบอกได้ไหม"
เรืองกระซิบเสียงแหบพร่าพรางก้าวเท้าเข้าไปหาเมียรักอย่างช้าๆ ประดุจเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม
"ระ... เรื่องอะไรคระพี่เรือง"
ฝ้ายถามพรางก้
