บริบูรณ์

ห้าปีผ่านไป... บรรยากาศยามเช้าที่หมู่บ้านทุ่งรวงทองยังคงงดงามและสงบสุขทว่าวันนี้ดูจะ "วุ่นวาย" เป็นพิเศษที่บ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังใหญ่ซึ่งถูกรีโนเวทใหม่ให้ดูโมเดิร์นแต่ยังคงกลิ่นอายความอบอุ่นของบ้านทุ่งไว้อย่างลงตัว เสียงพัดลมเพดานและเสียงจิ้งหรีดเรไรถูกกลบด้วยเสียงประกาศศักดาของชายร่างยักษ์รอยสักเต็มหลังที่บัดนี้กำลังนุ่งผ้าขาวม้าตัวเดียว วิ่งไล่กวดเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่ถอดเสื้อวิ่งเล่นอยู่กลางลานดิน "ยอดรัก! มาใส่เสื้อเดี๋ยวนี้ลูก! พ่อบอกแล้วไงว่าแดดมันแรง เดี๋ยวผิวไหม้หมดจะหล่อสู้พ่อไม่ได้นะลูก!" เรืองในวัยฉกรรจ์ที่ดูภูมิฐานขึ้น ทว่าใบหน้ายังคงความดุดันขัดกับพฤติกรรม "ทาสลูก" อย่างสิ้นเชิง ตะโกนลั่นพรางถือเสื้อยืดลายพยัคฆ์วิ่งไล่กวดลูกชาย "ไม่เอาครับพ่อ! ผมจะไปช่วยปู่ยอดดายหญ้าในสวน!" เด็กชายยอดรัก ทายาทพยัคฆ์ตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเรืองเปี๊ยบ ทั้งคิ้วเข้มและแววตาเด็ดเดี่