แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านไหมสีเทาหม่นของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุง สาดส่องกระทบร่างบอบบางของฝ้ายที่ยังคงนอนจมอยู่ในฟูกนุ่มขนาดคิงไซส์ ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ
รอยช้ำสีกุหลาบและรอยนิ้วมือหยาบกร้านของเรืองยังคงเด่นชัดอยู่บนผิวเนื้อนวลเนียน ฝ้ายค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอมองไปที่ที่ว่างข้างกาย... ความอบอุ่นที่เคยมีเมื่อคืนหายไปเหลือเพียงกลิ่นน้ำหอมรสเผ็ดร้อนของพยัคฆ์ร้ายที่ยังตกค้างอยู่บนหมอน
"พี่เรือง..."
ฝ้ายพึมพำเสียงแหบพร่า พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งแต่ความเจ็บแปลบที่ท้องน้อยทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เธอเห็นโน้ตกระดาษแผ่นเล็กวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง พร้อมกับสายสร้อยทองคำขาวเส้นสวยที่มีจี้รูปหัวใจฝังเพชร
'กูไปธุระด่วน... อย่าดื้อ อย่าหนี ออกไปจากห้องนี้มึงตาย! รอกูอยู่ที่นี่... ผัวจะกลับมาลงโทษต่อค่ำนี้'
ข้อความดิบเถื่อนตามสไตล์เรืองทำให้ฝ้ายทั้งรู้สึกปลอดภัยและหวาดกลัวในเว
