กลัวอะไร! ชั้นนี้มีแค่กูกับมึง

สายลมหนาวพัดโบกสะบัดรุนแรงอยู่ที่ระเบียงกว้างของเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุด วิวเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับดูพร่ามัวไปในสายตาของฝ้าย เมื่อเธอถูกนักล่าหนุ่มอย่างเรืองอุ้มพาดบ่าออกมาจากห้องนอนที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ ร่างกายบอบบางที่ไร้อาภรณ์สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่องเมื่อผิวเนื้อนวลเนียนสัมผัสกับอากาศเย็นเยือกภายนอก แต่ความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหนาที่บีบเค้นสะโพกงอนงามกลับทำให้น้ำตาของเธอยิ่งไหลพรากด้วยความซาบซ่านปนหวาดกลัว "พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายหนาวคระ เข้าไปข้างในเถอะนะคระ ฝ้ายกลัวคนเห็น" ฝ้ายเอ่ยเสียงสั่นพร่าพยายามซุกหน้าหนีความอับอายลงบนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อจากบทเรียนก่อนหน้า "กลัวอะไร! ชั้นนี้มีแค่กูกับมึง และไอ้พวกตึกข้างล่างนั่นมันก็ไม่มีปัญญาพกกล้องส่องทางไกลมามองหรอกว่ามึงกำลังจะโดนกูจัดหนักตรงริมระเบียงนี่!" เรืองคำรามในลำ