ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวและสายฝนที่เทกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน ร่างกำยำของเรืองพุ่งทะยานผ่านพงหนามและปลักโคลนมาหยุดอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังเก่าริมตลิ่งแม่น้ำเจ้าพระยา
สภาพของพยัคฆ์ร้ายในยามนี้ดูไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่บาดเจ็บสาหัส เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือด นัยน์ตาแดงก่ำจากการร้องไห้สลับกับความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอก
"ฝ้าย!!! มึงอยู่ข้างในใช่ไหม!!! ออกมาหาผัวมึงเดี๋ยวนี้!!!"
เรืองคำรามตะโกนเสียงแหบพร่าจนสุดลำคอ เขาไม่รอช้าที่จะยกเท้าถีบประตูไม้ผุพังจนบานพับหลุดกระเด็นเข้าไปด้านใน
"โครม!!!"
เรืองพุ่งตัวเข้าไปในกระท่อมพร้อมปืนในมือที่สั่นเทาพรางกวาดสายตาไปทั่วห้องแคบ ๆ ที่มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันริบหรี่ แต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่สมุนของเจ้าสัวอำนาจที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างของชายชราผมสีดอกเลาท
