ตลอดช่วงเช้าที่ทิศเหนือทำงานในกองถ่ายละคร เขาเอาแต่คอยเหลือบมองไปยังนางเอกสาวอยู่เสมอ กรามแกร่งมักจะขบแน่นตลอดเวลาที่เธอต้องใกล้ชิดกับผู้ชายอีกคนแม้จะรู้ว่ามันเป็นการแสดงก็ตาม
“ไป เหนือ ไปกินข้าวกัน”
มานพตบบ่าทิศเหนือแล้วพาเขาไปยังโซนโรงอาหาร ทีมงานกำลังต่อคิวเพื่อตักกับข้าวใส่จานแล้วไปนั่งกินตามโต๊ะที่กองถ่ายจัดไว้ให้หรือจะไปนั่งพักผ่อนตามอัธยาศัยของแต่ละคน
เขาเบิกตากว้าง เพิ่งคิดได้ว่าถ้าจะกินข้าวเขาต้องถอดหน้ากากอนามัย เกิดมุกไหมเดินมาเห็นเข้าความคงแตก
“เอ่อ พี่นพ พวกดาราเขากินข้าวกันที่ไหนเหรอครับ”
“อ๋อ ปกติก็กินด้วยกันนี่แหละ แต่บางทีก็แยกถ้าสถานที่มันจัดได้ อย่างที่นี่ก็แยกไปกินในห้องอาหารติดแอร์โน่น ทำไม อยากเจอน้องไหมอีกเหรอวะ เอ็งนี่ใจมันได้”
รุ่นพี่หัวเราะร่วนราวเห็นเป็นเรื่องขำ ทิศเหนือจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ทำไมเหรอครับ”
“เอ้า ก็ใจเอ็งมันได้ไง พวกเรามันเป็นได้แค่หมาเห
