เที่ยงคืน...ประตูห้องนอนของมุกไหมถูกเปิดเข้ามาแล้วปิดลงอย่างเงียบเชียบ คนตัวบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตกใจสะดุ้งโหยง ไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธออีกแล้ว
ทิศเหนือมองผู้หญิงใจร้ายเพียงเสี้ยววินาทีก็ก้าวพรวดดึงเธอเข้ามากอด
“เหนือ...”
มุกไหมเงยหน้าขึ้น เขาจึงประคองกรอบหน้าสวยรับจูบดูดดื่ม ทุกสัมผัสโหยหาเปี่ยมไปด้วยความรักความปรารถนาแทบขาดใจ
เธอยินยอมให้เขากอดจูบอยู่นาน ก่อนจะละริมฝีปากออกมา
“เมาเหรอ”
“ครับ ผมเมา พี่ไหมใจร้าย”
ตัดพ้อด้วยแววตาแสนเศร้าแล้วโน้มลงจูบเธออีกครั้ง แขนเรียวโอบกอดรอบลำคอหนาแล้วเอียงหน้าบดจูบเขากลับคืนไปราวต้องการปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี
หนุ่มสาวล้มทับกันบนเตียง เสื้อผ้าแสนเกะกะของเขากำลังถูกเธอช่วยถอด แต่แล้วท้องของคนตัวโตก็ร้องประท้วงเพราะวันนี้ข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ได้กิน
มุกไหมชะงัก มองหน้าเขาแล้วเลิกคิ้วแทนคำถาม
“ผมหิวจัง ทั้งวันยังไม่ได้กินข้าวเลย”
“ฮะ
