พิสินีเปิดประตูห้องทำงานของท่านประธานเข้ามาหลังจากเคาะประตูและได้รับอนุญาตเรียบร้อยแล้ว เธอเดินตรงมาวางแก้วกาแฟไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างที่เคยทำทุกวัน แต่วันนี้กลับไม่ยอมออกไปเสียที กลับยืนอยู่หน้าโต๊ะของเขาไม่ยอมขยับไปไหน
ดวงตากลมโตจ้องมองผู้ชายหล่อเหลาในชุดสูทสีกรมท่า ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะอย่างมีสมาธิ ทั้งที่หัวใจดวงโตเจ็บปวดร้าวรานไปหมด
“มีอะไร หนูนี ทำไมยังไม่ออกไป”
คนตัวโตเงยหน้าจากกองเอกสาร มองสบตากับน้องสาวสุดที่รักของเพื่อนสนิทที่เขาเห็นเธอมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กอนุบาล
“ท่านประธาน หนูนีรู้เรื่องหมดแล้วนะคะ คือว่ายัยฝันน่ะ..”
“พอๆ เธอไม่ต้องมาโกหกอะไรพี่อีกแล้ว พี่จะไม่เชื่ออะไรเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธออีก”
“เด็กเลี้ยงแกะอะไรกันคะท่านประธาน”
“ไม่มีคนอื่นอยู่ เรียกพี่เหมือนเดิม”
“ค่ะ เด็กเลี้ยงแกะอะไรกันคะพี่ไอย์ ที่หนูนีบอกพี่ไอย์ก็เรื่องจริงทั้งนั้น”
“เรื่องท
