“คืนนี้ผมกับฝันจะกลับดึกนะครับแม่”
เหนือเมฆโพล่งออกมากลางโต๊ะอาหารมื้อเช้าอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“จะพาน้องไปไหนล่ะลูก”
“ไปผับครับ ไอ้น่านไม่อยู่ เห็นว่ามีเอกสารให้ผมเซ็นด้วย”
เพราะพักหลังๆ เขามักจะทิ้งหน้าที่ดูแลผับให้เป็นของพี่ชายบ่อยๆ จนเคยตัว เริ่มเบื่อหน่ายที่จะทำงานไม่เป็นเวลาเสียแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาชอบแสงสียามค่ำคืนและความตื่นเต้นท้าทายตามประสาหนุ่มโสด
จนมาพักหลังที่มีหน้าที่ดูแลเมียในปกครอง ต้องตื่นแต่เช้าเทียวตามรับส่งเธอไปฝึกงาน มันทำให้เขาต้องเข้านอนไม่ดึกมากนัก
แม้ว่าสองสามวันมานี้จะแทบไม่ได้หลับได้นอนเพราะเอาแต่รังแกเธอก็ตาม แต่กลับรู้สึกกระชุ่มกระชวยแปลกๆ
“แล้วเหนือจะพาน้องไปด้วยทำไม เลิกงานดึกดื่น ให้น้องกลับบ้านมานอนพักก่อนไม่ดีกว่าหรือลูก”
ณิชาค้านลูกชาย เพราะไม่เห็นประโยชน์ที่จะเอาพาฝันตามติดไปทำงานหามรุ่งหามค่ำด้วย ในเมื่อวิถีชีวิตของทั้งสองคนมันสวนทางกัน
