“ฉิบหายแล้ว”
ไอศูรย์พึมพำเสียงเบา แต่กระนั้นเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเพราะครวญครางข้างหูเธอทั้งคืน ก็ปลุกให้เธอตื่นจากห้วงฝันอันแสนหวาน
ดวงตากลมโตกะพริบถี่เมื่อมองเห็นร่างกายใหญ่โตเปลือยเปล่าของคนที่ตนเองเรียกว่าพี่ชายมาตลอดตั้งแต่จำความได้ แม้จะเป็นพี่ชายคู่ปรับของตัวเองก็ตาม
แต่ใครจะไปคิด ว่าเมื่อคืน เธอกับเขาได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นไปแล้วด้วยความเมา
เมาหรอ คงเป็นเขาคนเดียวมากกว่าที่เมาแทบไม่เหลือสติ เพราะครั้งแรกที่ทำอะไรเธอ เขาเอาแต่ร้องครวญครางเรียกชื่อเพื่อนรักของเธอไม่หยุด แม้ครั้งต่อๆ มาเหมือนเขาจะมีสติขึ้น และเรียกชื่อของเธออย่างถูกต้องแล้วก็ตาม
แต่คนที่เมาน้อยกว่าอย่างเธอ มันจำทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ทั้งๆ ที่อยากจะลืมด้วยซ้ำ
ทำไมนะ เธอน่าจะเป็นคนที่เมาจนจำอะไรไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้น การตื่นมาเผชิญหน้ากับความจริง มันคงจะง่ายกว่านี้
“หนูนี คือพี่..”
“ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ หนูนีเข้า
