ค่ำคืนนี้ฝนเทลงมาอย่างหนัก เสียงเม็ดฝนกระทบหลัง คาสังกะสีดังรัวเป็นจังหวะก้องไปทั่วบ้าน ออมนอนขดกายอยู่บนฟูกบางๆ ในห้องของตนเอง ผ้าห่มบางคลุมถึงอก แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ได้ยินเสียงฝนแรกกระทบลงมา
เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนป้าแดงหลับสนิท เสียงกรนเบาๆ แว่วลอดออกจากร่างท้วมของหญิงสูงวัย ลุงกล่ำค่อยๆ ย่องออกจากห้องตนเอง ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังไปตามพื้นไม้ที่เปียกชื้นจากไอฝน ทุกฝีเท้าเต็มไปด้วยความตั้งใจและแรงปรารถนาที่ไม่เคยถูกดับลง
เสียงประตูไม้ห้องออมถูกผลักเบาๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังเพียงเล็กน้อย ร่างบางที่เพิ่งจะเอนกายหลับตา ก็ต้องลืมตาโพลงขึ้นเมื่อรู้สึกถึงเงาหนักที่แทรกเข้ามาในห้องแคบ
“ลุง…”
เสียงหวานสั่นพร่าหลุดจากริมฝีปากทันทีที่เห็นเขาเข้ามา ดวงตากลมโตฉ่ำสะท้อนทั้งความตกใจและบางสิ่งที่เก็บซ่อนลึกไว้
ลุงกล่ำปิดประตูลงเงียบๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนร่างสูงใหญ่บดบังแสงตะเกียงเล
