คิน&มิ้น(ผู้ชายที่ไม่ค่อยพูดที่สุดในกลุ่ม)
...พี่ภาคิน!!
ปัง!!~~~คนตัวเล็กวิ่งเข้ามารับกระสุนแทนผมก่อนจะล้มตัวลง
ผม: มิ้น!! // ผมรีบวิ่งไปรับตัวเธอทันที
มิ้น: พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?? // เธอถามผมในขณะที่เลือดเธอไหลไม่หยุด
ผม: มิ้นทำแบบนี้ทำไม มารับกระสุนแทนพี่ทำไม ฮือ //ผมพูดขึ้นแล้วเช็คน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
มิ้น: มิ้นรักพี่คินนะคะ มิ้น...พรึ่บ!! //เธอก็สลบไป
ผม: มิ้นนนนน!! // ผมกอดเธอแน่นแล้วร้องไห้ออกมาก่อนที่ผมจะรีบอุ้มเธอไปที่รถทันที
ณ.ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล
...ไอ้คินเป็นไงบ้างว่ะ!! // เสียงคนวิ่งกรูมาทางผมก่อนที่มันจะเอ่ยขึ้น
ผม: กูไม่น่าเลย ไม่น่าเอามิ้นเข้ามาเกี่ยวตั้งแต่แรกเลย!! //ผมพูดแล้วเอามือกลุมหัวตัวเอง
ภูวิน: มันไม่ใช่ความผิดของมึงคนที่ผิดคือไอ้เหี้ยเนส!! // มันพูดปลอบผมแล้วตบไหร่ผมเบาๆ
น้ำผึ้ง: แล้วมิ้นเป็นไงบ้างคะพี่คิน
ผม: พี่ก็ไม่รู้ หมอยังไม่ออกมาเล
