วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา ‘ร้านอ้ายเหม่ย’ ก็ถึงเวลาต้องเปิดทำการอย่างเต็มรูปแบบ จางซิ่วอิงและเยว่ผิงอันเข้ามาที่ร้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อตระเตรียมความพร้อมให้กับร้านทั้งสองสาขา
ก่อนเข้ามาภายในห้างโดยประตูด้านหลัง ทั้งคู่เดินผ่านทางประตูเข้าห้างสรรพสินค้ามาก่อนแล้ว ผู้คนจำนวนมากที่กำลังยืนออกันบริเวณประตูทางเข้าเพื่อรอเวลาเปิดทำการนั้นหากกะด้วยสายตาก็ราว ๆ หลักร้อยคนเลยก็ว่าได้
เห็นเช่นนั้นเยว่ผิงอันที่ตื่นเต้นกับกิจการแรกของตนเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ถึงกับเหงื่อออกมือ “ตื่นเต้นจังเลยอิงอิง”
แม้จะเป็นเถ้าแก่เนี๊ยอยู่แล้ว แต่อย่างไรร้านผ้สกุลเยว่ก็เป็นร้านที่ได้รับมรดกตกทอดมาอีกที เธอดำเนินกิจการไปตามการสั่งสอนของผู้เป็นแม่ก็เท่านั้น แต่พอกิจการมีปัญหาก็ราวกับมีเทพเซียนมาโปรด เมื่อน้องสาวอิงอิงเข้ามาในชีวิตเธอจนตอนนี้ร้านผ้าสกุลเยว่สามารถอยู่ได้อย่างมั่นคงแล้ว
ต่างจากสอ
