เช้า…
ฉันเองที่เป็นฝ่ายตื่นก่อนจึงมาทำข้าวต้มในครัวรอพี่เลย์ เมื่อคืนได้ยินเสียงเขาลุกขึ้นไปอ้วกในห้องน้ำหลายครั้ง คงจะเพลียถึงได้ตื่นสายแบบนี้
ในขณะที่ทำข้าวต้มอยู่ฉันก็เอาแต่ยิ้มเหมือนคนบ้า รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว
พอได้ให้อภัยมันก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ความรู้สึกทุกอย่างถูกปลดปล่อย เหลือเพียงความรู้สึกต้องการให้เขาอยู่ข้างๆ
สิ่งที่พี่เลย์เคยทำฉันจะไม่เก็บมาใส่ใจ เพราะในตอนนี้เขาได้ทำให้เห็นแล้วว่าพร้อมจะเดินไปข้างหน้ากับฉัน และเขาก็ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว ในเมื่อฉันเลือกเขาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องต้องหยิบยกเรื่องในอดีตขึ้นมาอีก
“ฉันบอกแล้วไงว่าจะทำอาหารให้เธอกินทุกวัน ทำไมถึงแอบเข้าครัวแบบนี้” พี่เลย์ที่มีสภาพเพิ่งตื่นนอนเดินขยี้ตาเข้ามาในครัว แถมยังทำหน้างอนฉันที่กำลังทำข้าวต้มอยู่อีกต่างหาก
“ใครใช้ให้ตื่นสายล่ะคะ”
“เธอตื่นเช้าเองต่างหาก” พี่เลย์เดิน
