ฉันชี้หน้าบอกพี่เลย์ เขาจึงยอมหยุดเดินเข้ามาใกล้
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะ คุณคงตามฉันมา” ฉันเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้า
“อื้ม” พี่เลย์พยักหน้าตอบโดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆ
“ไม่ละอายใจบ้างเลยเหรอคะ”
“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันทำให้เธอรำคาญใจ ฉันรู้ว่าเธอคงเกลียดจนไม่อยากจะเจอหน้าฉันแล้ว….”
“รู้แบบนี้ก็เอาหน้าไปให้พ้นๆ สิ จะโผล่หน้ามาให้เห็นทำไม”
“ฉันแค่อยากเจอหน้าเธอ….อยากขอโทษ”
“หยุดพ่นคำว่าขอโทษพร่ำเพรื่อสักทีได้ไหมคะ มันดูไม่มีความหมายเอาซะเลย”
“ถ้าไม่ให้ฉันพูดว่าขอโทษแล้วเธอจะให้ฉันพูดว่าอะไร…”
“ไม่ต้องพูด จะไม่มีคำว่าให้อภัย” ฉันจ้องผู้ชายตรงหน้าเขม็ง รู้สึกแค้นใจกับสิ่งที่เขาเคยทำให้ตัวฉันเองเจ็บปวด “จำได้หรือเปล่าวันที่ขอเลิกคุณพูดว่าอะไร คุณไม่ต้องการฉัน คุณต้องการมีผู้หญิงคนอื่นไปเรื่อยๆ”
“…ไอริส”
“หวังว่าจะไม่โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกนะคะ” ฉันหันหลังให้เขา แล้วเดินตรงเข้าไปยังห้อ
