ห้องทำงานส่วนตัวของนาวาบนชั้นสูงสุดของตึกสูงระฟ้ายังคงสว่างไสว แม้เข็มนาฬิกาจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม สะท้อนให้เห็นถึงความหรูหราและความมีรสนิยมของผู้เป็นเจ้าของ
นาวาไม่ได้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหมือนทุกวัน เขากลับยืนพิงกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟพร่างพราวของมหานครยามค่ำคืน มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ราคาแพง ข้างกายคือ อันนา เลขาสาวที่ยังคงสวมชุดทำงานกระโปรงเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าของเธอแม้จะดูเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดทั้งวัน แต่ดวงตาคู่สวยยังคงฉายแววตั้งใจรอรับคำสั่งจากเจ้านาย
ความเงียบที่ปกคลุมห้องนั้นผิดแปลกไปจากทุกครั้ง ปกติแล้วหากนาวาเรียกอันนาเข้ามาในเวลานี้ ย่อมหมายถึงการเริ่มต้นของ "กิจกรรม" ที่นอกเหนือจากงาน แต่คืนนี้... มีเพียงความเงียบและเสียงหายใจที่แผ่วเบา
"แชมเปญโทรมาหาผมสามครั้งแล้ววันนี้" นาวาเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องที่ไ
