ธีร์ธามนั่งเซ็งอยู่ที่ม้าหินอ่อน เขาไม่เห็นว่าแชมเปญ จะมาเรียนอีกแล้ว เมื่อวานเธอก็หายไปทั้งวัน พอถามไอซ์ ที่เป็นเพื่อนสนิทของเธอ กลับถูกหาว่า "เสือกอย่ายุ่งเรื่องคนอื่น"
ตอนนี้เขามืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าแชมเปญหายไปไหน โทรติดต่อเธอก็ไม่รับสาย ข้อความที่ส่งไปก็ถูกอ่านแต่ไม่มีการตอบกลับ
"ใจคอจะตัดขาดกันขนาดนี้เลยเหรอ..." ธีร์ธามพึมพำกับตัวเองเขานั่งก้มหน้าใช้ปลายนิ้วเขี่ยกันไปมาด้วยความหงุดหงิด
ในขณะที่เขากำลังนั่งเซ็งอยู่นั่นเอง แชมเปญกับไอซ์ก็เดินผ่านหน้าเขาไป แชมเปญอยู่ในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกว่าปกติเล็กน้อย ท่าทางของเธอสง่างามและดูสูงส่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ธีร์ธามยิ้มอย่างดีใจแล้วรีบลุกขึ้นเดินตามไปทันที เขาเดินเร็วๆ เข้าไปใกล้สองสาวก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยความโล่งใจ
"แชมเปญ!"
สองสาวหยุดชะงักแล้ว หันหลังมามองหน้าด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญอย่างเห็นได้ชัด ไอซ์ยืนกอดอกข้างๆ เพื่อนอย่าง
