37 หวั่นไหว?
คืนนั้นเตวิชญ์ขยับตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ ก่อนจะตัดสินใจชะเง้อคอมองอีกฝ่ายที่นอนหันหลังให้ ขยับไปจนแทบจะตกเตียงแล้วมั้ง ดีเหมือนกัน ถ้าจะเล่นสงครามประสาทเขาก็จะเล่นคืนให้ดู!
ชายหนุ่มขยับออกห่างจนตัวชิดขอบเตียง พยายามข่มตานอน แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับสักที เพราะบางสิ่งบางอย่างรบกวนใจ
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้...คืนนี้เขาต้องนอนไม่หลับแน่ๆ!
ทางด้านทิชากรเองก็ข่มตาไม่ลงเหมือนกัน เธอมีสิทธิ์หวงด้วยหรอ มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้เขาไปกับคนอื่นด้วยหรอ ในเมื่อเธอเป็นได้แค่ภรรยาที่สามีไม่ได้รัก
ในที่สุดเตวิชญ์ก็ทนความอึดอัดไม่ไหว ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปทางคนตัวเล็ก
“เธอโกรธขนาดนั้นเลยหรอ”
“…” ไร้เสียงตอบรับจากร่างเล็ก ทำให้เตวิชญ์เริ่มมีน้ำหู ตะคอกเสียงดังขึ้น
“ที่ฉันถามได้ยินไหม!”
“ได้ยินค่ะ”
“ได้ยินก็ตอบมาสิ เธอโกรธฉันขนาดนั้นเลยหรอ”
“ฉันไม่ได้โกรธค่ะ”
“ถ้าไม่ได้โกรธแล้วเงียบทำไม” เตวิช
