43 ขอให้มันเป็นวันที่ดี
“คิดอะไรอยู่หรอ” ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง หลังเห็นเธอนั่งเงียบมาสักพัก เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกับเพื่อนทะเลาะกัน พยายามหาทางออกที่ดีที่สุดแล้ว แต่ไม่คิดว่ากีรติญาจะตามมาเจอ
“เปล่าค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แต่ดวงตาเศร้าหมองไม่อาจหลบพ้นสายตาคมเข้มไปได้ เขาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ
ไม่รู้จะปลอบใจอย่างไรดี ตั้งแต่เกิดมาคนอย่างเตวิชญ์ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครขนาดนี้ มากกว่าตอนที่เขาชอบรมิดาด้วยซ้ำ มือใหญ่เคลื่อนไปสัมผัสแผ่นหลังเล็กเชิงให้กำลังใจ ทิชากรหันหน้ามาส่งยิ้มเศร้าๆ ให้
แววตาดูไม่สดใสเอาซะเลย
“แต่ฉันเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้เป็นชั่วโมงแล้วนะ”
“ฉันแค่คิดว่า...หลังจากนี้จะเอายังไงกับชีวิตดี ตอนนี้เพื่อนในกลุ่มรู้หมดแล้วว่าฉันหักหลังเกรซ”
“แล้วจะไปแคร์ทำไม บอกแล้วไงว่าเธอยังมีฉันอยู่ตรงนี้...ข้างๆ เธอไง”
“ฉันไม่มั่นใจเลยค่ะ” ดวงตาเศร้าสบตากับเขา เพียงเท่านั้นก็ทำให้หัวใจแส
