ผ่านไปสามชั่วโมง ตอนนี้เวลาหนึ่งทุ่ม ฌานินเดินออกมาจากครัวหลังล้างถ้วยชามที่ใช้กินข้าวเสร็จ ก่อนใบหน้าหวานจะหันมองไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงออด
รอยยิ้มเผยแต้มบนริมฝีปาก หัวใจเต้นแรง จากนั้นเท้าเล็กก็รีบจ้ำก้าวตรงไปเปิดประตูทันที เพราะนึกว่าเป็นคนที่เธอกำลังรอ
แต่แล้ว…
มีหนึ่งสิ่งที่เธอลืมคิดไปสนิท หากเป็นคลื่น เขาจะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ต้องกดออดเรียก รอยยิ้มหวานหายไปจากใบหน้า เปลี่ยนเป็นมองด้วยแววตาสงสัยทันที เมื่อเห็นคนตรงประตูถือถุงแบรนด์เนม และดอกไม้ช่อใหญ่ยื่นมาให้
“ของฌาเหรอคะ”
“ครับ คุณคลื่นสั่งให้เอามาส่ง”
เสียงถอนหายใจหลุดออกมาแผ่วเบา แต่การที่เขาเอาของพวกนี้มาให้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ดูจะเป็นเรื่องปกติซะมากกว่า
“เขา… อยู่ที่ไหนเหรอคะ”
“ยุ่งกับงานครับ ต้องเข้าไปดูแลคลับ”
“คลับที่ไหนคะ ฌารู้ได้ไหม”
“เอ่อ… ผมว่าถามคุณคลื่นเองดีกว่าครับ”
ฌานินพยักหน้าเชื่องช้าอย่างเข
