ห้างสรรพสินค้า
ฌานินและขวัญใจเดินอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง เพื่อจะเลือกซื้อของ เพราะวันพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางไปทะเลกันแล้ว จึงอยากได้ชุดใหม่ ๆ เอาไว้ใส่ถ่ายภาพ
“แกโอเคขึ้นแล้วแน่นะ”
“ขวัญถามฌาห้ารอบแล้วนะ”
“ก็เป็นห่วงนี่ ตอนบอกว่าอยู่โรงพยาบาลฉันตกใจมาก” ขวัญใจส่งสายตาเป็นห่วง เมื่อคืนเธอโทรไปหาฌานิน กะว่าจะชวนมาห้างกันในวันนี้ ถึงได้บังเอิญรู้เหตุผลว่าทำไมเพื่อนต้องไปโรงพยาบาลกลางดึก พอคิดก็ชวนให้หงุดหงิด
“เขารู้สึกผิดบ้างไหม”
“ก็เหมือนจะมีบ้างนะ สั่งข้าวต้มมาให้”
“แค่นั้นเองเหรอ ขอโทษล่ะ หลุดจากปากไหม?”
“เขาไม่เคยพูดคำนั้น ฌาเองก็ไม่ได้หวังให้พูดด้วย”
ฌานินส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงราบเรียบจนฟังดูว่างเปล่า เธอไม่ได้คิดอะไรอีกแล้ว อาจเพราะความเจ็บซ้ำ ๆ ทำให้ชินชา คำว่าขอโทษ สำหรับผู้ชายคนนั้น ต่อให้จะพูดหรือไม่พูดก็ไม่มีผล
“โล่งอกนะที่ขอไปทะเลได้ กลับมารอบนี
