ทางฝั่งของคลื่น
ขณะกำลังสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียง มุมปากหยักยิ้มกว้างไม่หุบ ดวงตาคมยังมองข้อความของคนตัวเล็กที่ตอบกลับมา แม้ตอนนี้เธอจะเงียบหายไปแล้วก็ตาม
“โทรศัพท์มีอะไรดีครับ ทำไมถึงยิ้มกว้างขนาดนั้น” ธันวาเดินมาหยุดข้าง ๆ ผู้เป็นนาย ก่อนจะมองบุหรี่ที่คลื่นคีบอยู่ระหว่างนิ้ว แล้วท้วง
“ไม่สูบเหรอครับ จะหมดมวนแล้ว”
คลื่นรีบกดจี้ปลายสีแดงของบุหรี่ลงในถาดเขี่ยทันที เขาเผลอลืมไปสนิทถึงเรื่องที่บอกคนตัวเล็กเอาไว้อย่างดิบดี
“กูบอกฌาว่าจะพยายามเลิก”
“เป็นยังไงบ้างครับ น้องเปิดให้เข้าไปแค่ไหน”
“เหมือนจะเปิด แต่ยังปิด” คลื่นถอนระบายลมหายใจขณะเอ่ยประโยคนั้น “เหมือนที่กูพูด เปิดโอกาส เพราะอยากให้ถอย”
“ผมสงสัย ทำไมตอนนั้น น้องถึงรักคุณคลื่นล่ะครับ”
“กูหล่อ”
“งั้นก็ควรใช้ความหล่อให้เป็นประโยชน์สิครับ”
สายตาคมตวัดมองลูกน้องที่ยืนข้างกัน พลางยกคิ้วขึ้นถามกลับอย่างไม่เข้าใจ “หืม?”
“หว่านเสน่ห
