เวลาผ่านมาจนถึงวันหยุด ฌานินที่ไม่ได้ไปเรียนตั้งใจจะตื่นสาย ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นมารบกวนเวลานอน มือเรียวคลำหาตามเสียงที่ดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด ก่อนจะปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมากดรับ
“อื้อ~”
(น้องนิน ตื่นเร็วครับ พี่จะพาไป…)
“อย่าเรียกแบบนั้น” จากที่งัวเงีย หลังได้ยินคนปลายสายเอ่ยเรียกชื่อที่เธอเคยห้ามไปหลายครั้ง เสียงหวานพลันแข็งขึ้น ทว่าเมื่อระหว่างสายเงียบลง เธอจึงพูดต่อ
“แม่ชอบเรียกฌาแบบนั้น พอได้ยินแล้วคิดถึงแม่ค่ะ”
(ทำไมไอ้เด็กนั่นถึงเรียกได้ล่ะครับ)
“อชิเรียกมาตั้งแต่เด็กแล้ว มันไม่เหมือนกัน”
(ที่ว่าไม่เหมือนกัน เพราะเป็นพี่หรือเปล่า)
“พี่คลื่น” เสียงถอนหายใจหลุดจากอกเฮือกใหญ่ เมื่อเขาถามราวกับหาเรื่อง ทั้งที่หากเข้าใจคงไม่มีปัญหา และเมื่อตวาดใส่ อีกคนก็เปลี่ยนเรื่องทันที
(พี่อยากพาไปเล่นที่สนาม)
“สนามแข่งมีอะไรให้เล่นคะ”
(วันนี้พี่ต้องคุมซ้อม จริง ๆ อยากเจอหน้า
