ร่างเล็กงับเขี้ยวบนริมฝีปากของตัวเองจนช้ำเลือด การที่เธอพิมพ์อย่างนั้นลงไปแล้วเขาเงียบหายอีกครั้งทั้งที่อ่านแล้ว ทำราวกับไม่ใส่ใจสักนิด มันฉุดความอับอายให้ล้นเอ่อขึ้นมากลางอกก่อนจะรีบกดลบข้อความทั้งหมดทิ้ง
หลังจากนั้นก็ตั้งใจจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหนีสิ่งที่ตัวเองรวบรวมความกล้าถามเขา ทว่าเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความใหม่จากคนที่เงียบหายไปเมื่อครู่
คลื่น: ลบทำไม
คลื่น: อ่านแล้วก็ตอบ ถามว่าลบข้อความทำไม
ฌานินร้อนวูบกับการถูกเค้นถาม เธอจับจ้องหน้าจออยู่อย่างนั้น โดยไม่รู้จะพิมพ์ตอบกลับไปว่าอะไรก่อนจะมีข้อความเด้งกลับเข้ามาในช่องแชตที่ยังเปิดค้างเอาไว้
คลื่น: ทำไมคนที่เคยทำเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ ถึงอุตส่าห์ปลดบล็อกแล้วเป็นฝ่ายเสนอตัวเองน่าตลกดี
ฌานิน: ช่วยทำเป็นไม่เห็นข้อความก่อนหน้านี้ของฌาได้ไหมคะ
Read
ใบหน้าหวานเริ่มชา ฌานินกำลังจินตนาการว่าอีกฝ่ายคงหัวเราะเยาะอยู่เพรา
