ห้อง B2
เพียงแค่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ดวงตากลมก็ปะทะเข้ากับร่างสูงที่นั่งรออยู่บนโซฟา สายตาที่จ้องเขม็งมาเย็นชาและแฝงความไม่พอใจเอาไว้ทั้งที่หากเป็นเรื่องนับหนึ่งครั้งนี้เธอไม่ได้ผิด
“จะบ่นฌาเหรอคะ แต่ครั้งนี้ฌาไม่ได้ผิด”
“เปล่า ไม่ได้จะบ่น”
“แล้วทำไมถึงเรียกให้มาหาล่ะคะ”
“มานั่งที่ประจำสิ”
ร่างเล็กก้าวตรงไปตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย แล้วหย่อนก้นกลมทาบลงบนตักอย่างรู้ดีว่าที่ประจำของเธออยู่ตรงไหน ฝ่ามือหนาคว้ามาบีบเคล้นเอวบางทันที ลงน้ำหนักแรง ๆ จนคิ้วเรียวขมวดนิ่ว
“อื้อ ทำไมบีบแรงจังเลยคะ อะ!” อาจเพราะไม่ได้อยู่ใกล้เขามาพักใหญ่ ทำให้ตอนนี้หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้น สุดท้ายฌานินก็ไม่สามารถต้านทานใบหน้าหล่อนั้นในระยะใกล้ได้ เธอแพ้ให้เขาทุกครั้ง
มือเรียวยกขึ้น แล้ววางสัมผัสบนใบหน้าหล่อคมคาย ค่อย ๆ ลูบไล้เชื่องช้า “เบื่อฌาเหรอคะ”
มันคือคำที่เธออยากให้เขาตอบความจริง เพราะช่วงหลังมานี้
