ฌานินไม่รู้เรื่องราว ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอันตรายจากความไว้ใจครั้งนี้ เธอมองดูรอบ ๆ โกดังเก็บของ ก่อนจะหันไปมองนิคซ์ที่เพิ่งเดินกลับมาหลังคุยโทรศัพท์เสร็จ
“เดี๋ยวรอพี่อยู่ในนี้ก่อนนะครับ”
“พี่นิคซ์จะไปไหนคะ”
“ออกไปสั่งงานลูกน้อง เดี๋ยวจะกลับมาเช็กของเดิมพันต่อ เดินเล่นดูรถไปก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ”
“ว่าง่ายจริง ๆ”
รอยยิ้มเหมือนเป็นมิตรและดูธรรมดาที่เธอเห็นจนชินตา กลับทำให้รู้สึกเสียววาบขึ้นมาตรงท้ายทอยอย่างไม่มีเหตุผล แขนสองข้างขนลุกซู่ ดวงตากลมจับจ้องแผ่นหลังกว้างที่กำลังไกลออกไป แต่ก่อนจะเปิดประตูด้านนอก จู่ ๆ นิคซ์ก็หันกลับมา พร้อมเอ่ยประโยคหนึ่งเสียงเรียบ
“พี่ปิดประตูเอาไว้นะครับ”
“… ค่ะ”
ใบหน้าหวานพยักช้า ๆ อย่างพยายามไม่คิดอะไรมากมาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ ว่าลืมส่งแชตบอกเพื่อน ฌานินรีบเปิดกระเป๋าหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะแชร์โลเคชันตามที่ปอร์เช่ย้ำให้ทำ แต่แล้ว เมื่อเหลือบมองบนหน้าจ
