ฌานินค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลง เมื่อหลอกตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว ว่าเดี๋ยวนิคซ์ก็กลับมาเปิดประตู หรือไม่ก็ใครสักคน เธอเริ่มรู้แล้วว่าตอนนี้มีบางอย่างไม่ปกติ การที่เขาหายไปนานเกือบสามชั่วโมง และประตูโกดังถูกล็อก อีกทั้งโทรศัพท์ยังไม่มีสัญญาณ ทุกอย่างกำลังตอกย้ำความโง่
… โง่ที่ไว้ใจ
เธอกำลังนึกถึงเรื่องถูกคนตาม และส่งแชตมากวน เหมือนเริ่มคาดเดาได้แล้ว ว่าเป็นแผนของใคร ฌานินหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น ทั้งที่ดวงตาแดงก่ำและมีน้ำเอ่อขัง เสียงคำเตือนของคลื่นค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนเขากำลังพูดกระซิบข้างหู หากรู้เข้า คงหัวเราะเยาะที่เธอไม่เชื่อ
ดวงตากลมที่เอ่อคลอหยดน้ำค่อย ๆ กวาดมองไปรอบ ๆ ความเงียบชวนให้เย็นสะท้าน พยายามคิดว่าเพราะอะไร ทำไมนิคซ์ถึงทำอย่างนี้ โกรธแค้นเรื่องอะไร เธอไปทำให้เขาไม่พอใจตรงไหนกัน
หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นหลุดออกมาแผ่วเบา แต่มันดังสะท้อนในความเงียบงัน มือเรียวสั่นเทาค
