เช้าวันใหม่มาเยือน ฌานินลุกขึ้นจากเตียง หยิบเสื้อผ้ามาสวมทับบนเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดง เมื่อคืนเธอนอนที่ห้องชั้นบนตึกสูงของคลับ เพราะกว่าคลื่นจะพอใจก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง เขาไม่เคยถามว่าไหวไหม มีแค่คำกระซิบข้างหูให้อดทน
ประโยคนั้นมันฝังลึกเข้ามาในสมอง ทุกครั้งที่เริ่มต้น ต่อให้เจ็บยังไง หรือไม่เคยต้องการ หน้าที่เดียวของเธอคือส่งเสียงครางให้เขาพอใจ แล้วอดทนจนกว่ามันจะจบลง
“ตื่นเมื่อไร”
ร่างเล็กกำลังเหม่อขณะแต่งตัวสะดุ้งจากเสียงทุ้มที่เอ่ยถามใกล้ ๆ กับต้นคอ เธอรีบขยับหนีแล้วหมุนตัวหันมามอง ตอนแรกไม่เห็นว่าคลื่นอยู่ภายในห้อง อุตส่าห์โล่งใจเพราะนึกว่าเขาคงกลับไปแล้ว
“ตื่นสักพักแล้วค่ะ”
“รีบแต่งตัว ฉันจะไปส่ง”
“เดี๋ยวฌาเรียกรถกลับเองก็ได้ค่ะ”
“ไม่อยากให้รู้ที่อยู่ขนาดนั้นเลยรึไง”
“ฌาเคยพูดไปแล้ว”
“คนสวย หนูคิดจริง ๆ เหรอคะ ว่าเสี่ยไม่รู้?”
พอเขาถามอย่างนั้น ร่างเล็กถึงกับเงียบแ
