ขาเรียวค่อย ๆ ขยับก้าวเดิน ตั้งใจจะไปหากลุ่มเพื่อนที่อยู่ตรงเต็นท์ ทว่าระหว่างทาง จู่ ๆ นิคซ์โผล่มาดักหน้า พลันใจหาย รีบกวาดสายตามองซ้ายขวาเพื่อหาช่องทางหลีกหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับก้าวเดินก็ถูกเสียงของเขารั้งตรึงขาเอาไว้
“ลองเดินไปขอบสนามสิ เผื่อจะได้เห็นอะไรดี ๆ”
นิคซ์ทอดสายตามองคนตัวเล็ก พลางยกยิ้มร้าย ๆ บนมุมปากเหมือนมีความสุขที่กำลังจะไล่ต้อนแมวน้อยของคลื่นได้
“เดินไปทำไมคะ”
“ไปเห็นด้วยตา… ดีกว่า” สายตาของเขายังคงมองเธอด้วยความรู้สึกอยากครอบครอง อยากได้แมวตัวนี้มาเลี้ยงซะเอง “แต่ถ้าอยากรู้อะไรดี ๆ มากกว่านั้น ก็ตอบข้อความ พี่รออยู่”
ประโยคท้ายไม่ได้ฉุดความสนใจของคนที่ยืนนิ่ง เพราะฌานินกำลังคิดไปต่าง ๆ นานา หรือว่าคลื่นนัดกับผู้หญิงไปทำอะไรตรงจุดนั้น เพียงความคิดที่ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ หัวใจดวงน้อยก็พลันปวดหน่วง คนอย่างเธอมักจะถูกจูงจมูกได้ง่าย ๆ เพียงคำพูดไม่กี่คำ ก็รีบตามไปยังจ
