ฌานินและเพื่อนสนิทกลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมภายในเต็นท์ ไม่นานคูเปอร์ก็เอาน้ำผลไม้มาให้ดื่มแก้อากาศร้อนระอุยามบ่าย ก่อนสายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงอีกคนที่ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ จึงเอ่ยถามทันที
“น้ำไหมจ๋าย”
“อื้อ ขอบคุณนะ”
“ทำไมวันนี้มาได้ เด็ก ๆ ไปไหน”
“วันหยุดน่ะ ก็เลยให้ไปนอนที่บ้านพ่อกับแม่บ่นคิดถึงหลาน”
เพียงแค่คูเปอร์หลุดคำว่า จ๋าย ออกมา กลุ่มคนสามคนที่กำลังก้มเปิดฝาน้ำก็เงยหน้าขึ้นมองแทบจะพร้อมกัน เนื่องจากชื่อนั้นเคยอยู่ในบทสนทนาเมื่อเดือนก่อน ตอนปอร์เช่เล่าว่าผู้หญิงที่คลื่นชอบคือใคร
ราวกับเสียงในหูของฌานินดับวูบลงครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไม แต่จู่ ๆ ก็เหมือนทั้งร่างถูกฉุดจนหนักอึ้ง เมื่อได้เห็นผู้หญิงที่คลื่นเคยชอบ มันชวนให้เธอรู้สึกแปลกและวูบวาบตรงกลางใจ
“เช่ ถ้ากลับ เอารถกลับเลยนะ เดี๋ยวกูไปอู่พี่บอลต่อกับไอ้คลื่น” คูเปอร์โยนกุญแจรถไปให้น้องชาย
“จัดให้ ขับสักร้อยแปดสิบ”
