ทางฝั่งของคลื่น
มือหนาคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียว พลางเบนสายตามาจ้องบุคคลไม่ได้รับเชิญที่โผล่มายังโต๊ะ สีหน้าของเขานิ่งขรึมจนยากจะอ่านได้ว่ากำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่
“ไม่บอกว่าจะมาวะ”
“พาน้องมาเลี้ยง”
“จีบอยู่?” เจแปนเผลอถามออกไปอย่างไม่ทันคิด ทั้งที่คลื่นยังนั่งอยู่ตรงนั้น ถึงจะรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างคลื่นกับฌานินจบไปแล้ว แต่พอเผลอปรายตามองสายตาคมเข้มคู่นั้น เขาก็แทบกลืนน้ำลายไม่ลง
“น้องไม่เอากูหรอก” นับหนึ่งหัวเราะเบา ๆ ตอบตามตรง ก่อนจะหันมามองคนที่กำลังทำหน้าเข้มไม่พูดจา จากนั้นก็เอ่ย ประโยคที่คนบนโต๊ะไม่มีใครคิดว่าเขาจะพูด
“ขอบคุณที่ยอมปล่อย”
“แค่ผู้หญิงคนเดียว ทำไมต้องรั้ง” คิ้วหนาขมวดชนกัน “อยากได้ของเหลือก็เอาไป ไม่ต้องมาขอบคุณ”
“พี่พูดแรงไปไหมวะ” ไออุ่นได้ยินถึงกับอดไม่ไหวต้องท้วงกลับพร้อมท่าทางไม่ชอบใจ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าประโยคนั้นกำลังหมายถึงฌานิน
คลื่น
