บนโต๊ะอาหาร
“ลูกชายคนเล็กหน้าเหมือนท่านเลยนะคะ ดูสิ หล่อสมคำร่ำลือ” เสียงของคุณหญิงรตีเอ่ยขึ้น ข้างกายมีลูกสาวทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนั่งเคียง
“คำร่ำลือที่เขาว่า ได้บอกหรือเปล่าครับ ว่าผมเป็นคนประเภทไหน”
เพียงแค่ถ้อยคำนั้นหลุดจากปาก สายตาดุดันของผู้เป็นพ่อก็ตวัดจ้องลูกชายทันควัน พร้อมตวาดเรียกชื่อเสียงเข้ม
“คลื่น”
“ดุจังเลยครับ ขนผมลุกซู่เลยนะพ่อ”
“พี่คลื่นชอบกินอะไรเป็นพิเศษเหรอคะ เดี๋ยวขิมจะหัดทำ”
สายตาคมที่เผยความไม่จริงจังก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นเข้มขรึม หลังได้ยินคำถามเมื่อครู่จากหญิงสาวที่นั่งตรงกันข้าม
“ไม่มีของโปรด” คลื่นตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จาน แต่ยังไม่ทันได้ตักเข้าปาก เสียงจากเจ้าของคฤหาสน์ที่นั่งตรงมุมหัวโต๊ะก็เอ่ยในเชิงคำสั่ง
“ตักให้น้องด้วยสิ”
“น้องมีมือนะครับ”
“ขิมตักเองก็ได้ค่ะคุณลุง” ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย อย่างไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธแบบไม่รักษาน้ำ
