“ฉัน… ไม่อยากจะเชื่อเลย” ขวัญใจเอ่ยเสียงเบา เพราะในสายตาเธอ นับหนึ่งช่างแสนดี ไม่คาดคิดว่าจะทำเรื่องเลวร้ายด้วยการวางยาฌานินแบบนี้
“อื้อ ฌาก็ไม่คิด ไม่คิดว่าพี่นับจะทำถึงขนาดนี้”
รอยช้ำบนลำคอคือตราบาปที่นับหนึ่งทิ้งไว้ ใบหน้าหม่นเศร้าค่อย ๆ ก้มลงอย่างคิดมาก แค่จินตนาการว่าอีกคนโกรธแค่ไหน ถึงเลือกหายไปเลย หัวใจก็เหมือนถูกบีบแน่น
“พี่คลื่นรู้ไหม ว่ายัยอิงฟ้าดันหลังให้พี่นับทำ”
“ฌาไม่ได้คุยกับพี่คลื่นเลย ไม่รู้ว่าเขาจะรู้หรือเปล่า”
“ไม่ต้องคิดมากนะ เดี๋ยวเช่ถามไอ้เปอร์ให้” ปอร์เช่ปลอบ เขารู้ว่าตอนนี้ฌานินกำลังคิดไม่ตกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไหนคลื่นจะหนีไปฮ่องกงโดยไม่บอกอะไร
ฌานินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนดวงตากลมจะหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง ความรู้สึกเดิม ๆ หวนย้อนกลับมา เป็นความทรมานของการรอใครสักคนตอบแชต ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเขาจะตอบกลับเมื่อไร
ในความสัมพันธ์ที่ยังไม่มีชื่อเรียก แต่
