เพราะรู้ทันว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่ จึงเบี่ยงเบนความสนใจที่เอาแต่หมกมุ่นกับเรือนร่าง และพอยื่นช้อนจ่อ คลื่นก็ยอมชิมมันอย่างว่าง่าย ก่อนดวงตาคมจะเป็นประกาย
“อร่อยไหมคะ”
คนถูกถามทอดสายตาเจ้าเล่ห์มอง แล้วตอบคำที่ชวนให้คนฟังร้อนรุ่ม “ฌานิน อร่อยกว่า”
“หยุดหื่นกามได้ไหม ฌาทำอาหารอยู่นะ”
“พี่อยากกินฌาก่อน ทำไปกินไป ดีไหม เร้าใจดี…”
แปะ!! มือเรียวฟาดลงบนท่อนแขนแกร่งแบบไม่รอให้อีกคนพูดจบ ร่างเล็กถอนหายใจเบา ๆ ครั้งนี้จ้องดุอย่างจริงจังจนคลื่นยอมเม้มริมฝีปากแน่น
“กินข้าวเสร็จ จะไปส่งฌาที่คอนโดใช่ไหมคะ”
“ใช้คำว่าไปส่ง?”
คิ้วบางขมวดชนกันเมื่อคลื่นตั้งคำถามกลับมาพร้อมแววตาและสีหน้าจริงจัง จนเธอไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป ถึงถูกเขามองแบบนั้น
“ฌาพูดอะไรผิดคะ”
“หนูต้องถามว่าไปนอนด้วยกันไหม ถึงจะถูก” คลื่นขยับหน้ามาใกล้ ๆ ส่งสายตาเชิงบังคับ แล้วเค้นถาม
“ไหนพูดสิ ให้พี่เก็บเสื้อผ้าไป หรือฌาจะย้
