คลื่นนิ่งครู่หนึ่ง กำลังเกิดคำถามเรื่องเดิม อะไรทำให้เธอคิดมาก อะไรทำให้เธอเหม่อใจลอย แชตที่แจ้งเตือนเวลานี้จะให้คำตอบได้หรือเปล่า
เสียงถอนหายใจหลุดออกมาแรง ๆ อย่างตัดสินใจ สุดท้ายมือหนาก็เอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพราะความอยากรู้
แชต: นิรนาม
นิรนาม: ต้องเป็นเงินสด
นิรนาม: เอาเงินมาให้ฉัน ยื่นหมู ยื่นแมว
นิรนาม: ถ้าหาเงินมาได้แล้ว ฉันจะส่งรถไปรับ
ดวงตาคมกริบกวาดอ่านประโยคนั้นทีละตัวอักษร หัวคิ้วหนาขมวดเข้มอย่างนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้มีแชตแบบนี้ส่งมา ราวกับกำลังข่มขู่ เขาจึงตัดสินใจไล่เลื่อนดูตั้งแต่แชตแรก กลางใจค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้น
ฌานิน: รอรับเงินสดได้เลย
ฌานิน: เดี๋ยวจะเอาไปส่งให้ถึงที่
หลังตอบกลับ คลื่นส่งรายชื่อนิรนามเข้าไปยังแชตของตัวเอง แล้วกดปิดหน้าจอ จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ราวกับคนตัวเล็กคิดจะแก้ปัญหาได้คนเดียว แน่นอนว่าไม่มีทาง เธอควรบอกเขา ไม่ใช่ปิดบัง
ทำอ
