ตอนนี้เป็นร่างเล็กเองที่ไม่กล้าสบตา เธอให้คำตอบตัวเองกับความสับสนมากมายไม่ได้เลย แต่กลับไม่อยากให้เขาทำอย่างที่พูด ไม่ต้องการให้ลองเปิดใจ ไม่อยากให้ไปไหนมาไหนกับใครทั้งนั้น มันคือความรู้สึกที่แม้จะผลักออกไปแล้ว แต่ก็ยังปะทุกลางใจซ้ำ ๆ
ในขณะที่เธอยังคงเงียบงัน แต่อีกคนกลับค่อย ๆ รับรู้ได้ถึงบางอย่าง หัวใจที่ห่อเหี่ยว พลันเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ความหวังที่ไม่กล้ามี ที่คิดว่าควรดับไปแล้ว เริ่มหวนคืนมาเอ่อล้นเต็มอก
“… ฌานิน”
“ปล่อย ฌาจะไปทำอาหาร”
“พี่ยังไม่ได้ตอบเลยนะ ว่าพรุ่งนี้เช้า จะกินอะไร”
“ดะ เดี๋ยวค่อยตอบก็ได้” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ฌานินพยายามดิ้น แต่ยิ่งขยับแขนแกร่งก็ยิ่งโอบกอดแน่นขึ้น
“อยากตอบตอนนี้”
“พี่คลื่น บอกให้ปล่อยไง”
“ตอนนี้พี่กำลังมีความสุข” เขาซุกใบหน้าแนบซอกคอขาว กดปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมเข้าลึก ๆ จู่ ๆ ความสุขก็เอ่อล้นมากลางใจ การที่เธอชวนให้อ
