คลื่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ เขาเดินแยกตัวออกไปอีกฟากหนึ่งตรงขอบสระว่ายน้ำ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ปล่อยให้ควันสีเทาลอยคลุ้ง ไม่นานก็จางหายไปในความมืด
ส่วนฌานินก็หยิบไวน์ขึ้นมาจิบอย่างเงียบ ๆ พลางมองไปรอบ ๆ ตอนนี้ไม่มีแสงจากดวงอาทิตย์แล้ว มองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืดมิด
เสียงสายเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตักดังขึ้น ฉุดให้เจ้าของใบหน้าหวานก้มลงมองอย่างช้า ๆ เป็นเบอร์ของนับหนึ่งที่โทรเข้า คิ้วบางขมวดชนกันอย่างงุนงง แต่สุดท้ายก็หยิบขึ้นมากดรับ
“ฮัลโหลพี่นับ”
(โทษทีฌา พี่กดโทรผิด)
“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ” ฌานินเตรียมจะขอวางสาย แต่เสียงของนับหนึ่งคั่นขึ้นมาซะก่อน เธอจึงเงียบฟัง
(อึดอัดไหมครับ ทำไมถึงยอมไปกับมันสองคน)
“ไม่หรอกค่ะ เขาขอเป็นครั้งสุดท้าย ฌาเลยยอมมาด้วย”
(เรื่องที่มันโยนแหวนของแม่ฌาทิ้ง พี่เพิ่งรู้ เพราะพี่ใช่ไหม)
“อย่าคิดมากเลยพี่นับ ตอนนี้หาเจอแล้วค่ะ”
ฌานิน
