ดวงตากลมมองตามท้ายรถสปอร์ตขับออกไปด้วยความเร็ว ก่อนจะถอนหายใจระบายความหงุดหงิดออกจากอก ให้หลังจากคลื่นไปแล้ว ฌานินรีบหันมามองนับหนึ่ง ตอนนี้บนมุมปากของเขามีรอยช้ำเลือด
“เจ็บไหมคะ เดี๋ยวฌาทำแผลให้นะพี่นับ”
“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง” นับหนึ่งส่ายหน้าระบายยิ้มส่งให้คนตัวเล็กที่เผยความเป็นห่วงออกมาผ่านแววตา
“มีอะไรกันวะพี่ ทำไมจู่ ๆ ต่อยกันได้”
“ตามนิสัยเขานั่นแหละเช่ เอาแต่ใจแบบนั้น ชอบหาเรื่องคนอื่น” ฌานินตอบกลับไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ยังคุกรุ่นอยู่ในอก และดูจากสายตาที่เขามองเธอ คงไม่พอใจมากเช่นเดียวกัน เมื่อคิดแล้วก็ไม่น่ายอมให้มาส่งเลยจริง ๆ
“อย่างน้อยถามเหตุผลก่อนก็ยังดีนะฌา”
“เช่เข้าข้างเขาเหรอ”
“ไม่ใช่ แค่อยากรู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีเรื่อง” เพื่อนตัวสูงรีบส่ายหน้า ที่ค้านไม่ใช่เข้าข้างใคร เพียงแค่อยากรู้เหตุผลก็เท่านั้น
“ไม่มีอะไร พี่แค่บอกว่าขอบคุณที่ปล่อยฌา มันก็ไม่พอใจ คงเพราะไม
