ราวกับเวลาระหว่างคนทั้งคู่หยุดเดินลงชั่วขณะ สายตาสองคู่จ้องประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ผ่านไปพักใหญ่มือหนาที่จับรั้งแขนเรียวเอาไว้ก็ค่อย ๆ คลายออก นั่นทำให้ร่างเล็กกลับมามีสติ
“เมื่อกี้… พูดว่าอะไรนะคะ”
“…” เธอทวงถามอีกครั้ง แต่คำตอบกลับมีเพียงความเงียบ คลื่นนิ่งค้างราวกับคนถูกน้ำท่วมปาก ไม่กล้าเอ่ยประโยคนั้นซ้ำสอง กลางอกมันปวดหน่วงจนลมหายใจร้อนผ่าวและติดขัด
“จะคืนอิสระให้ฌาใช่ไหม”
“…”
“ตอบสิคะ” ฌานินร้อนรน เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดอย่างแน่นอน แต่พอถามซ้ำ เขากลับไม่ยอมพูดอะไรเลย ต่อให้ถูกคาดคั้นคลื่นก็ยังเงียบ จึงตวาดลั่นเสียงดัง
“ฌาบอกให้พูดไง!!”
“อิสระ… พี่จะคืนให้”
คลื่นกำมือแน่น ต่อให้อยากเฉยประโยคนั้น แต่สุดท้าย ตอนนี้เขารั้งไม่ได้แล้ว ถ้อยคำเดิมถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งเสียงเบา แต่สำหรับฌานินมันดังยิ่งกว่าเสียงตะโกนข้างหู
น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไหลย้อน
