เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างของคลื่นค่อย ๆ ขยับตัวอยู่บนเตียงนุ่ม เปลือกตาปรือขึ้นอย่างงัวเงีย ความรู้สึกแรกที่แทรกเข้ามาคือหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ
“อ่า ปวดหัวฉิบหาย” เสียงทุ้มแหบพร่าในลำคอ ก่อนจะเงียบลงเมื่อเริ่มสังเกตอะไรบางอย่างได้ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง และมันชัดเจนว่านี่มันไม่ใช่ห้องนอนของเขา
“มาไงวะ” คลื่นพึมพำกับตัวเอง เนื่องจากจำไม่ได้เลยว่าเขามาที่ห้องของคนตัวเล็กได้ยังไง และมาทำไม อีกทั้งตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน
เขาพยุงตัวเองลุกขึ้น หย่อนขาลงจากเตียงแล้วก้าวเดินไปเปิดประตูออกจากห้อง ทว่าเมื่อเจอกับความเงียบสงัด จู่ ๆ กลางใจก็วูบหวิว
เมื่อมีสติ เขารีบกวาดสายตาและก้าวเดินตามหาไปทั่ว ว่าตอนนี้คนตัวเล็กอยู่ที่ไหน ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาจนลมหายใจสะดุด หรือว่าเธอจะหนีไปแล้ว คล้ายถูกฉุดเข้าไปในความมืด ขาที่กำลังยกก้าวหยุดนิ่งกับความคิดนั้น อาการชาหนึบแล่นขึ้นทั่วร่าง
มือหนากำแน่น ลมหายใจร
