พอมาถึงเพนต์เฮาส์แล้วเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นแหละ นับดาวถึงกับดวงตาเบิกกว้าง เหมือนเด็กที่มีความผิด เพราะพ่อแม่ทั้งสี่คนมานั่งรออยู่ในห้องแล้ว
"พ่อแม่ มาได้ยังไงคะ" นับดาวเดินไปกอดแม่ทั้งสองคนด้วยความคิดถึง
ส่วนธาราเองก็แอบยิ้ม พร้อมกับคิดในใจว่า... 'แม่เขาช่างทำงานได้ไวจริง ๆ สุดยอดเลยครับแม่' เขายังแอบส่งนิ้วโป้งให้แม่ตัวเองด้วย
"ว่าไงคะ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ถึงบินมาไม่บอกล่วงหน้าแบบนี้ ไหนว่าติดงานอยู่ต่างประเทศไงคะ" นับดาวถามอีกครั้ง เพราะเธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
"เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะให้พ่อกับแม่ทำงานต่อได้ยังไง ว่าไงธารา ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอ จะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ" ณรงค์ถามขึ้นมาเสียงเข้ม เหมือนกับเขากำลังไม่พอใจธารา เพราะเขาใช้ทั้งคำว่า ธารา และ ฉัน อย่างที่ชอบใช้ในตอนที่โมโหมาก ๆ
"พ่อคะ" นับดาวเรียกพ่อเสียงสั่น และน้ำตาเริ่มไหลออกมา
"
