ตอนที่ 21
เดินออกมา
ขณะเดียวกันนั้นนักรบเพียรพยายามโทรหาสองสาวตั้งหลายสาย ทว่าก็ไร้ซึ่งวี่แววคนรับ เนื่องจากทั้งคู่ปิดเสียงเอาไว้ในเมื่อติดต่อเจ้าตัวไม่ได้ เขาเลยตัดสินใจมาหาสองสาวถึงที่เลย โดยไม่ลืมจะหอบหิ้วเอาของฝากชั้นดีติดไม้ติดมือไปให้พ่อของเธอด้วย
"นายหัว หอบอะไรมาเยอะแยะครับนั่น"
"เอ่อ ผมซื้อมาฝากครับ มีแต่ของมีประโยชน์ทั้งนั้น" นักรบยื่นถุงข้าวของจำนวนมากให้กับเจ้าบ้านวัยกลางคน หากแต่ฝ่ายนั้นกลับยังคงทำหน้าคล้ายลำบากใจอยู่จนคนมาเยือนต้องรีบเอ่ยต่อ
"ไม่ต้องทำหน้าลำบากใจหรอกครับ รับไปเถอะผมตั้งใจเอามาฝาก อีกอย่างช่วยรีบรับไปก็ดีนะครับ คือ...มันหนัก"
ชายเจ้าบ้านหัวเราะเสียงร่าตามประสาคนอารมณ์ดีพลางรีบรับของในมือเขามาวางไว้ทันที คนหน้าดุเมื่อข้าวของพ้นตัวไปแล้วกลับเอามือมาถูกกันเล่นราวกับกำลังชั่งใจอะไรสักอย่าง สายตาคมสอดส่องมองเข้าไปทั่วตัวบ้านราวกับกำลังมองหาบางอย่าง ขัดกับบุค
