ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกหลังเสียงสัญญาณเครื่องสแกนนิ้วดังติ๊ด อากาศภายในห้องค่อนข้างร้อนอบอ้าวบ่งบอกว่าขณะนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องแห่งนี้ พลบค่ำก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหอตนเองในรอบสองสัปดาห์
จุดแรกที่เขาเข้าไปหาคือห้องนอน ซึ่งแน่นอนว่าไร้เงาคนตัวเล็ก มีเพียงหมอนหนุนศีรษะของเขาที่ถูกจับมาสวมเสื้อเชิ้ตตนเองนอนอยู่บนเตียง คนตัวโตหลุดยิ้มออกมากับความน่ารักนั้น
คงเอามานอนกอด...
“วา” พลบค่ำลองตะโกนเรียกภรรยาออกไปแม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าวาลีไม่ได้อยู่ที่นี่
ร่างสูงโปร่งเดินหาภรรยาตัวน้อยไปทั่วห้อง ไม่ลืมที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าและซองเก็บเอกสารทำธุรกรรมทั้งสมุดบัญชี ทะเบียนบ้าน ทะเบียนสมรสดูไปด้วย เพราะกลัวว่ายัยตัวเล็กจะเสียใจจนหนีเขาไป กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างก็ยังอยู่ครบ มือเรียวจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทและกดโทรออกไปยังมูลนิธิ
เพราะมั่นใจว่ามีไม่กี่ที่ให้ภรรยาไป ถ้าไม่อยู่ที่นั
