“วรรณจะนอนแล้วเหรอ” เขาถามเมื่อเดินตามเธอเข้าบ้าน
“กำลังจะนอนค่ะ” ณัฐวรรณเดินขึ้นบันได ส่วนมัฆวานหันไปปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย
ณัฐวรรณเข้าห้องนอน เธอกำลังจะกดล็อกแต่ฝ่ามือใหญ่แทรกเข้ามาก่อน
“วรรณเดี๋ยวสิ พี่เอาของมาให้”
มัฆวานเข้ามาในห้อง เขาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบแหวนทองเกลี้ยงวงที่เคยให้เธอไว้วันที่เขาไปต่างประเทศเมื่อแปดปีก่อน และเธอคืนให้เขาโดยการวางไว้ในห้องนอนวันที่เขากลับมา
“มันเป็นของวรรณ พี่ให้วรรณแล้วไม่อยากได้คืน”
เธอมองแหวนวงนั้นแล้วน้ำตาคลอไม่รู้ตัว ยังไม่พูดอะไรกับเขา มัฆวานจึงพูดต่อ
“วันนั้นพี่บอกว่าขอให้วรรณรอพี่ เราจะกลับมาแต่งงานกันวรรณยังจำได้ไหม”
เธอพยักหน้า
“งั้นพี่ถามอีกที วรรณจะแต่งงานกับพี่ได้ไหม ถ้าวรรณยังโกรธพี่อยู่วรรณจะลงโทษพี่ยังไงก็ได้ แต่วรรณอยู่กับพี่ได้ไหม”
เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาเหมือนเด็ก พูดเสียงอู้อี้
“วรรณยังโกรธพี่ โกรธมากด้วยแต่วรรณ
